Doberman w pigułce

artykuł:www.naszepsy.pl


OPIS

Bardzo silny i umięśniony
O eleganckiej, dumnej postawie
Inteligentny wygląd
Sucha, długa, pięknie ukształtowana głowa
Wysokość w kłębie - najwyżej 68 do 73 cm u psów, 56 do 68 cm u suk
Waga: do 40-45 kilogramów u psów, 32-35 kilogramów u suk
Przeciętna długość życia: 10 do 12 lat

..............................


Szlachetny i elegancki


Żywe dzieło Louisa Dobermanna było później udoskonalane, kiedy uszlachetnianiem rasy zajęli się hodowcy, którym udało się stworzyć dobermana w takim kształcie, jaki znamy dzisiaj. Wśród następców Dobermanna wymienić trzeba w pierwszym rzędzie Goswina Tischlera i Otto Göllera, którzy najbardziej przyczynili się do przemiany pierwotnego, sprawnego, ale dość grubo ciosanego psa w dzisiejszego eleganckiego atletę.


Pies na własny użytek


Friedrich Louis Dobermann jest ojcem tej tak popularnej rasy. W XIX wieku był on urzędnikiem miejskim w gminie Apolda - zarządcą nieruchomości gminnych, hyclem miejskim i na dodatek poborca podatkowym. Nic dziwnego, że przy takiej pracy pan Dobermann nie cieszył się ani specjalnym szacunkiem, ani sympatią mieszkańców swojej gminy. A skoro przyszło mu przemierzać konno w zupełnej samotności spore odległości z wypchaną sakiewką pieniędzy gminnych, przeto zamyślił sobie stworzenie psa, który mógłby go obronić w krytycznej sytuacji. Krzyżując psy rozmaitych ras poborca podatkowy stworzył w końcu psa, z którego był zadowolony i który odpowiadał jego niemałym oczekiwaniom - był silny, odporny i dość ostry, a zarazem oddany swemu panu. Psy z hodowli Dobermanna szybko zyskały popularność w całej Turyngii, a następnie w Niemczech, w całej Europie by dotrzeć wreszcie do Ameryki. Niewiarygodny sukces psa Dobermanna każe się zastanawiać - czy twórca rasy od początku chciał uzyskać tak wszechstronnego psa, czy też wyszło mu to przypadkiem?


Pies żołnierski


Niejednokrotnie używano dobermanów w armii. Już podczas I wojny światowej armia niemiecka używała ponad 6000 psów tej rasy. W czasie II wojny dobermany towarzyszyły armii amerykańskiej - w wojnie na Pacyfiku marines wspierani byli przez specjalny oddział dobermanów zwany "Devil Dogs". To w nim służyły psy, o których dziś uczą się z czytanek amerykańskie dzieci, czytające o Andym, Otto i Reksie, które powstrzymały japoński atak na amerykańskie pozycje w azjatyckiej dżungli i uratowały życie kilkuset żołnierzy.

Pinczer olbrzym?


Historycy kynologii i przyrodnicy łamią sobie głowy nad określeniem ras, jakie wzięły udział w kształtowaniu się dobermana. Wiadomo, że był wśród nich pinczer, stosunkowo rozpowszechniony w XIX-wiecznych Niemczech, ale pinczery są dużo mniejsze... Do powstania dobermanów przyczyniły się greyhoundy, teriery, rottweilery czy owczarek francuski Beauceron...

CHARAKTER
Ma kiepską opinię, ale prowadzony pewną ręką jest absolutnie bezpieczny

Plusy:
Nieustraszony
Bardzo czujny
Szybki w działaniu
Szczery
Bardzo inteligentny
Bystry
Energiczny

Minusy:
Bardzo dominujący i dumny
Trudny do opanowania


Ten ceniony pies policyjny ma opinię nieobliczalnego zwierzęcia. Oczywiście, będzie się bronił i gryzł, jeśli zostanie sprowokowany. Ale w rękach doświadczonego właściciela, który go kocha, i ludzi, którzy mu ufają, staje się psem miłym i bardzo przywiązanym. Jego zalety: odwaga, czujność i wierność. To może dziwić laików, ale doberman pilnuje dzieci łagodnie i z pełną wyrozumiałością.
"Z pewnością były to psy odporne i nie znały uczucia strachu - nie lękały się nawet samego diabła - i trzeba było odrobiny odwagi, by sprawić sobie jednego z nich" - tak pisał o dobermanach w latach dwudziestych ubiegłego wieku znany szwajcarski hodowca, Gottfried Liechti. W owych latach opiewano zimny charakter i umiejętność błyskawicznego odejmowania decyzji przez psy tej rasy, szczycono się tymi niezbyt przystosowanymi do życia wśród ludzi zwierzętami i opisywano je jako psy "o niecodziennej odwadze i niezwykłej wprost inteligencji". O dobermanach opowiadano legendy i podziwiano je prawie tak samo, jak się ich obawiano.

Wola walki - i zwycięstwa


Doberman maił wielu konkurentów w samych Niemczech - owczarek niemiecki, bokser, rottweiler i doberman wciąż rywalizują o miano najlepszego psa stróżującego i obronnego.
Zwolennicy dobermanów podkreślają charakterystyczną dla tych psów chęć walki i wolę zwycięstwa. Dzisiaj opis ten tylko w części odpowiada charakterowi dobermanów; ceniony pomocnik policjanta, żołnierza czy strażnika granicznego nie mógłby być krwawą bestią! Przyznać jednak trzeba, że doberman powinien być prowadzony pewną ręką. Przy włożeniu odrobiny wysiłku w jego konsekwentne, ale pełne serdeczności wychowanie można być pewnym odkrycia w tym psie pokładów licznych zalet.

Gotów do działania


Nie ma co liczyć na to, że doberman potrafi godzinami spokojnie leżeć na kanapie w pokoju przed telewizorem albo uzna przejażdżkę samochodem przez miasto za doskonały spacer. Co prawda docenia przyjemne strony życia i chętnie wyciągnie się na kanapie na chwilkę, ale znacznie bardziej ceni sobie odpoczynek aktywny, i w każdej chwili gotów jest do działania - jeśli tylko będziecie Państwo potrzebowali jego pomocy. Jeśli nie będzie nic godnego jego uwagi do zrobienia, to chętnie przyniesie Państwu gazetę lub choćby kapcie; byle tylko coś robić i być przydatnym. Pogłaskanie po grzbiecie w podzięce za pomoc jest po prostu oczywiste.

Doberman i obcy


Wobec swoich ludzi, i osób, które zna i którym ufa, doberman jest najłagodniejszym psem pod słońcem. Ale każdy obcy powinien mieć się na baczności! Nie cieszy się zbyt wylewnie - jeśli w ogóle - wobec gości, i pozostaje obojętnym na ich serdeczności. To zmienia się diametralnie, jeśli pierwsze lody zostaną skruszone, a pies przekona się, że można gościa polubić (i że lubi go jego pan). Dlatego tez trzeba mu przedstawiać wszystkich gości - a osoba właściciela jest najlepsza gwarancją, że pies nie będzie próbował siły swych szczęk na gościach.

PIES I DZIECKO


Doberman zdolny jest do najczulszego i najdelikatniejszego obchodzenia się z dziećmi. Chętnie towarzyszy dziecku przy pierwszych próbach chodzenia, ochoczo gra w piłkę ze starszymi dziećmi i bezwarunkowo broni ich przed wszelkimi niebezpieczeństwami. Szczególnie suki są znane ze swego opiekuńczego stosunku do dzieci, łatwiej okazują uczucia i są wyczulone na wszystko, co może zagrozić dziecku.

Idealny właściciel


Doberman nie jest w stanie pogodzić się z niesprawiedliwym traktowaniem. Jeśli chcemy zasłużyć na jego szacunek, musimy być konsekwentni i sprawiedliwi. Niewłaściwe traktowanie psa i niezrozumienie jego potrzeb i zachowań może być nawet niebezpieczne dla właściciela psa.
Wychowanie dobermana jest zadaniem niełatwym, a przewodnik musi być wyczulony na najmniejsze nawet zmiany w zachowaniu zwierzęcia. Niezależnego, dumnego i odważnego dobermana wychowywać można tylko okazując mu uczucie i motywując go do pożądanych zachowań. Wbrew potocznej opinii doberman chętnie się uczy i nie zapomina przyswojonych umiejętności.
Właściciel dobermanów muszą unikać niekontrolowanych spotkań z innymi psami - co prawda doberman nie zawsze będzie parł do konfrontacji, ale z przyjemnością odpowie na zaczepkę.

Należy:


Traktować go sprawiedliwie i konsekwentnie.
Nie lękać się go i nie okazywać mu strachu - jeśli boimy się silnych psów, to wybierzmy sobie inną rasę.
Możliwie wcześnie rozpocząć szkolenie, najlepiej pod nadzorem doświadczonego trenera psów.
Nie wolno:
Drażnić go i prowokować.
Zostawiać go samego z osobami obcymi.

Zachęcać go w zabawie do pozorowanych ataków i symulowanego gryzienia
Nie umożliwiać mu wyładowania napięcia psychicznego i fizycznego przez ćwiczenia i ruch.

CHARAKTER


Od wielu lat Internationale Dobermann Club dąży do ustabilizowania charakteru psów tej rasy. Reproduktorem może być tylko pies, który przejdzie testy psychiczne, sprawdzające nie tyle jego agresywność, co opanowanie. Ma to na celu wyeliminowanie z hodowli psów nerwowych, nieopanowanych czy nadmiernie pobudliwych.Doberman wymaga konsekwentnego i zdecydowanego przewodnika, siłą fizyczna jest sprawą drugorzędną.

ŻYCIE CODZIENNE


Co należy wiedzieć:
Nie skazujcie go Państwo na samotność - to rozwija w nim agresywność
Ten psi atleta potrzebuje wiele ruchu
W zasadzie nie nadaje się do trzymania w mieszkaniu
Drogi jako szczeniak i kosztowny w utrzymaniu
Z całego miotu szczeniąt najlepiej wybrać to najbardziej zrównoważone
Intensywne zajęcia sportowe i ciągły kontakt z człowiekiem są najważniejsze
Trzy najczęstsze błędy popełniane wobec dobermanów są od lat takie same: albo pies prowadzany jest tylko na smyczy i w kagańcu, albo zamyka się go na długie godziny samego w kojcu, albo pozostawia zupełnie samego na odkrytym terenie, powierzając mu pilnowanie budynku. Nic dziwnego, że trudno potem uwierzyć, że doberman potrafi być miłym i serdecznym psem, skoro nie daliśmy mu okazji, by rozwinął w sobie lepsze cechy swej natury. Doberman to nie robot, to wrażliwy pies, który potrzebuje swobodnego ruchu i ogromnie łaknie kontaktu ze 'swoim' człowiekiem.Zdrowy i sportowy tryb życia rozładowuje ogromne siły dobermana we właściwy sposób.

Zazdrosny o głaskanie kota...


Kontakty z innymi zwierzętami, mieszkającymi z nim pod jednym dachem, rzadko układają się bezkonfliktowo. Doberman z natury nie darzy kotów specjalna sympatią, i na ich widok budzą się w nim instynkty myśliwskie. Na dodatek jest jeszcze zazdrosny o to, że jego pan głaszcze kota... Dlatego też wspólne mieszkanie psa i kota jest raczej trudne do wyobrażenia sobie, choć zdarzają się przypadki, kiedy bardzo dobrze wychowany doberman i bardzo szybki kot potrafią po jakimś czasie zawrzeć pakt o nieagresji.
Na spacerze z dobkiem
Doberman ma naturalną chęć przewodzenia własnemu stadu, stąd stara się sam wybierać kierunek i tempo spaceru. Choćby ze względów wychowawczych nie wolno na to pozwalać - pies musi umieć się podporządkować komendom przewodnika i elegancko chodzić u jego boku, na nie napiętej smyczy. Niestety, wciąż jeszcze na naszych ulicach widać ludzi, których pies wyprowadza na spacer - a nie odwrotnie.

Warunki życia


Sportowa sylwetka, sprawność biegacza i eleganckie ruchy sprawiają, że trudno sobie wyobrazić dobermana w czterech ścianach małego mieszkania - spory ogród jest co najmniej wskazany. Dobrze wychowany doberman nie kopie dołów w rabatkach i nie wykopuje świeżo posadzonych roślin. Jego zadanie - tak jak je pojmuje - to pilne i czujne obserwowanie ulicy za płotem. Trzeba zatem starannie przejrzeć płot, czy nie ma w nim dziur, wystarczających na wysadzenie pyska - doberman chętnie capnie nie spodziewającego się napaści przechodnia.
Przygotowanie mu solidnego, wygodnego a przede wszystkim suchego kącika w ogrodzie to bardzo dobry pomysł, pod warunkiem, ze pies będzie mógł samodzielnie wchodzić do domu. Jak ognia wystrzegajmy się trzymania psa tylko w ogrodzie, bo może się zdarzyć, że uzna go za niepodzielna swoja własność i zechce go bronić także i przed domownikami. W żadnym wypadku nie można przypinać dobermana do łańcucha - wszelkie ograniczenia ruchu rozwijają w nim agresywność i niechęć do świata.
Pamiętajmy także, ze od czasu do czasu doberman także potrzebuje chwili spokoju i samotności - nie pozwalajmy w żadnym wypadku by podchodziły doń dzieci, gdy pies spokojnie gryzie swą poobiednią kość...

Żywienie


Doberman ma zdrowy apetyt, można nawet powiedzieć, że bywa żarłokiem. Ważące około 40 kilogramów zwierzę zjada dziennie 600 gramów mięsa, 300 gramów warzyw i 300 gramów gotowanego ryżu czy makaronu. Przy zwierzęciu tej wielkości warto z przyczyn czysto finansowych rozważyć żywienie psa gotowymi karmami. Sama wielkość miski potrafi przyprawić o ból głowy, a przecież doberman intensywnie trenujący sporty obronne czy agility potrzebuje dodatkowej porcji protein, witamin i mikroelementów. Innymi słowy - jeszcze większej miski.
Ponieważ jest to rasa jednak dość podatna na skręt żołądka, lepiej jest dzienną porcję jedzenia podzielić na dwa posiłki.

Zdrowie


Doberman należycie trzymany cieszy się z reguły dość dobrym zdrowiem, ale nie jest to odporność owczarka kaukaskiego... Miewa problemy z systemem trawienia, niektóre psy (zwłaszcza brązowe) maja skłonność do alergii skórnych. Dobermany, podobnie jak inne psy o posturze i charakterze sportowca, mogą mieć zwłaszcza w młodości problemy z układem sercowo-oddechowym i nie powinny być zbyt forsownie ćwiczone. Brak podszerstka i delikatna skóra sprawiają, że pies ten zimą w naszym klimacie stosunkowo łatwo marznie i potrafi się przeziębić.

Pielęgnacja

Jego krótki, twardy i ścisłe przylegający do skóry włos nie wymaga wiele pielęgnacji. Trzeba koniecznie pamiętać o czyszczeniu uszu (zwłaszcza o zwierząt o uszach nie kopiowanych), przycinaniu pazurów (jeśli nie ściera ich sobie biegając) oraz o zapobieganiu powstawania kamienia nazębnego.

Czy to prawda, że...


...dobermana, który w wieku 4-5 miesięcy usiłuje przeciwstawiać się właścicielowi trzeba czym prędzej sprzedać?
Nieprawda. Okres szczenięcego buntu jest przymiarką do próby sił - i wystarczy zdecydowanie, acz nie brutalnie, przeforsować swoja wolę, by uniknąć kłopotów, także i w przyszłości.
...doberman doskonale wie, co w domu znajduje się na jakim miejscu i bezbłędnie rozpoznaje wszelkie zmiany?
Prawda. Ma wspaniałą pamięć i niewiarygodny wprost zmysł obserwacji.
...pilnuje auta z równym zapałem jak domu?
Prawda. Jest nieubłagany wobec każdego, kto zbliży się do 'jego' auta, lepiej więc nie parkować samochodu w ruchliwym miejscu - jeśli chcemy mieć całą tapicerkę.
...najwięcej dobermanów mieszka w Niemczech?
Nieprawda. Większość psów tej rasy mieszka w USA i Australii, i choć szczyt mody na tę rasę przypadał w USA na lata 40. i 50. XX wieku, to nadal jest ich tam bardzo dużo, pracujących głównie jako psy stróżujące i obrończe.


 

 

www.dobermann.pl