Gryzienie

Trudno o bardziej naturalną czynność dla drapieżnika niż gryzienie. Po to w końcu matka natura wyposażyła je w zęby, służące do zdobywania pokarmu, a w razie potrzeby do obrony. Po swych dzikich przodkach odziedziczyły zęby i skłonność do gryzienia także psy. Ich właściciele w pełni akceptują to, ze psy gryzą, a nawet się tego po nich spodziewają; w końcu od tego pies ma zęby, żeby gryzł (takie jest powszechne w Polsce przekonanie). I wszystko jest pięknie, dopóki ta najbardziej naturalna z czynności nie staje się problemem.
Dzikie drapieżniki znacznie rzadziej, niż można by przypuszczać, używają zębów do walki miedzy sobą. Nawet w obronie własnej robią to jedynie w ostateczności, kiedy wyczerpią już cały repertuar odstraszających przeciwnika gestów. Bowiem walka dla zwierzęcia, którego zdolność do polowania, a więc zdobywania pokarmu, a w konsekwencji przeżycia, zależy od idealnej sprawności fizycznej i zdrowia, to wyjątkowo kiepski interes - każda rana, nawet nieduże draśnięcie ową sprawność zmniejsza. Nic dziwnego, że zwierzęta wolą unikać niepotrzebnych walk i waśni.
Z psem domowym rzecz ma się trochę inaczej. Zdobywaniem pokarmu raczej nie musi sobie zawracać głowy - toż o oznaczonej porze pan podsunie mu michę pod nos. I to michę zawierającą znacznie więcej odżywczych substancji pokarmowych, niż jego organizm potrzebuje. W jego mięśniach gromadzi się energia, z którą całkiem nie wiadomo co zrobić; bo też współczesny pies domowy ma znacznie mniej zajęć niż jego dziki przodek, a nawet psy przed stu czy osiemdziesięciu laty. Nie tylko pracy ma mniej, ma też znacznie mniej ruchu, przynajmniej w mieście dłuższe spacery nie trafiają mu się wcale tak często. Często za to zostaje na długie godziny sam w domu. I musi się czymś zająć.

Gryzienie przedmiotów

Każdemu szczenięciu zdarza się coś w domu zniszczyć, i nikogo to specjalnie nie dziwi. Jednak skłonność do gryzienia przedmiotów jest sprawa osobniczą, w niewielkim tylko stopniu związaną ze skłonnością rasową. Są szczenięta, które raz skarcone za pogryzienie książki czy gazety ograniczają aktywność swoich zębów do kości i zabawek. Inne nie potrafią oprzeć się czarowi wybranych przedmiotów - papierowych, skórzanych czy tekstylnych. Są i takie, które gryzą bez wyboru wszystko co im w żeby wpadnie, choć takie nieopanowane niszczycielstwo zwykle związane jest z lękiem przed samotnością. To swego rodzaju protest, ale i wołanie o pomoc ze strony psa, o czym więcej przy okazji leku przed samotnością.
Szczenięta, podobnie jak małe dzieci, poznają otaczający je świat organoleptycznie, używając wszystkich dostępnych im zmysłów. Nowe przedmioty badają węchem, a chcąc się z nimi bliżej zapoznać, chwytają je pyskiem i smakują. Smak nie jest najmocniejszym z psich zmysłów, toteż mamlanie i obracanie nieznanej rzeczy w pysku przedłuża się, a jeśli przedmiot "dobrze leży" w zębach, w trakcie gryzienia jest coraz bardziej smakowity (skóra) czy wydaje atrakcyjne dźwięki (darcie papieru), zabawa zaczyna się na całego. Bardzo atrakcyjne są też opakowania po rozmaitych produktach spożywczych - tu dodatkowa nagroda jest dobranie się do smakowitych resztek ukrytych w środku. Gryzienie przedmiotów pojawia się , albo nasila w okresie wymiany zębów, kiedy psiak usiłuje ukoić ból i swędzenie rozpulchnionych dziąseł. Pasje do gryzienia i niszczenia przedmiotów nietrudno wyeliminować, konsekwentnie karcąc szczenię za gryzienie tego co zakazane, i jednoczesne proponowanie zabawki czy gryzaka w zamian. Psiak powinien mieć do wyboru dwie, góra trzy zabaweczki. Ich nadmiar może, paradoksalnie, sprawić, że znudzony uzna, iż skoro tyle rzeczy wolno gryźć, to wolno gryźć wszystko. Dużym błędem jest dawanie jako zabawek starych butów, rękawiczek czy skarpet. Pies nie rozróżnia nowego i starego, bury za zniszczenie nowych butów czy drogich rękawiczek za nic nie zrozumie, bo według jego pojęć były to przedmioty dozwolone. (...)

„Mój Pies” kwiecień 2003