Kamień nazębny

Wielu właścicieli boryka się z problemem odkładającego się na zębach ich ulubieńców osadu i kamienia nazębnego. Miękki osad nazębny jest trudno dostrzegalny, ale groźnym jego składnikiem są miliony rozwijających się bakterii. Kamień nazębny, brązowy lub żółty, jest twardy i stanowi mieszankę różnych składników organicznych. Osadza się w kierunku od dziąsła ku wierzchołkowi zęba. Porowata powierzchnia kamienienia nazębnego jest doskonałym, obfitującym w składniki pokarmowe podłożem dla bakterii. Narastające złogi kamienia uciskają na miękką tkankę dziąseł, w krótkim czasie prowadząc do powstania stanu zapalnego.

Przyczyny odkładania się kamienia nie są dokładnie zbadane, niemniej wyraźne są predyspozycje rasowe. Np. niemal wszyscy przedstawiciele małych ras (i mieszańców niewielkich rozmiarów), a zwłaszcza pudle i yorkshire teriery mają skłonność do gromadzącego się na zębach kamienia. Wiadomo także, że ważną rolę odgrywa pH śliny, stopień twardości wody którą pies pije oraz rodzaj pokarmu, np. pokarmy miękkie i mokre (pokarm z puszek czy rozmoczona sucha karma) zdecydowanie podnoszą ryzyko powstania kamienia nazębnego.
Jak zapobiegać odkładaniu się kamienia? Dobre efekty daje podawanie psu granulowanej karmy na sucho, sucharków z chleba, twardych kości czy specjalnych, gotowych "kości" do czyszczenia zębów. Dobrze jest także przyzwyczaić psa do regularnego szczotkowania zębów "psią" szczoteczką i pastą. Do dezynfekowania jamy gębowej psów służą też nasączone odpowiednimi substancjami "skórki" czy tabletki, przyklejane pod faflem na dziąsło.

Zapalenie dziąseł

Konsekwencją osadzania się kamienia nazębnego jest zapalenie dziąseł. Stają się one zaczerwienione, opuchnięte i bolą przy dotykaniu. W miarę postępu choroby, dziąsła "odsuwają się" od powierzchni zębów (do których w normalnych warunkach ściśle przylegają), a w powstałej jamce gromadzą się resztki pożywienia i bakterie...
Jedynym ratunkiem jest szybka wizyta u lekarza weterynarii, który po opanowaniu stanu zapalnego zajmie się usunięciem kamienia.

Paradontoza i próchnica

Następstwem nie leczonego, przewlekłego zapalenia dziąseł może byś paradontoza. Proces zapalny penetruje w głąb, atakując korzeń zęba, zębodół i kość, w której jest on usytuowany. Zęby o słabych korzeniach chwieją się, pies ma problemy z jedzeniem, a ludzi poraża bardzo nieprzyjemny zapach wydobywający się z jego pyska. Przy tak daleko posuniętych zmianach chorobowych zwykle nie udaje się uratować wszystkich zębów, dla części z nich jest już zbyt późno i pomimo leczenia albo same wypadają, ale trzeba je usunąć (...)

„Mój Pies” styczeń 2003